“Ik laat je los!”, schreeuw ik als een roepende in de woestijn
Geen haar op m’n hoofd die me gelooft, ik voel me klein
in deze bak vol korrels zout, waarin ik langzaamaan verdwijn
De intentie was daar, de leugen oud en zonneklaar

Toch is het niet de blaar die brandt, terwijl mijn overtuiging strandt
maar een schrikbarend sterk verlangen dat zich niet wil laten vangen
door de zeven diepe sloten die ik keer op keer betreed
en weigert warm of koud te worden van dat wat bekoeling heet

En als het me al speet, waar vind ik dan een wijz’re weg?
Elk woord lijkt even vluchtig langs de route die ik afleg
Is de ziel van elke zandloper een tijdloze substantie
of de hiel die kwetsbaar blijft, zichzelf met elke stap herschrijft?

Pas nu de logica verstijft, kan ik mijn werk’lijkheid weer horen,
Als ik alle grenzen loos, zie ik het pad waarvoor die ik koos,
En vind me wederom verloren in de ogen die nog stralen
Jij bent mijn donk’re toren en ditmaal mag ik niet falen.

Jij bent het witte licht dat mij verblindt, mijn ziel verslindt
Blij als een kind sla ik mijn armen om je heen
Samen zijn we alles, samen zijn we één
Geen enkele materie die er nog toe doet
Onze geesten verweven tot een overvloed aan leven
Even lijkt het veel te mooi om waar te zijn:
rozegeur en maneschijn in een oase van extase
In deze turbulente fase vormen wij het puur geluk
Want wat er ook gebeurt, ons universum kan niet stuk
Nooit meer, aangezien oneindigheid ons bindt!
Totdat het ochtendgloren zonder schroom van zich laat horen
En een nieuwe dag begint, als ik mijn droom aan diggelen vind.

Hoeveel sterren zouden mij de weg versperren?

Onder walzende golven van weemoed bedolven
Neurie ik mijn woorden als hongerige wolven
Die zich storten op hun prooi
En jij lacht onwaarschijnlijk mooi
Rustend in mijn armen voordat ik je in het diepe gooi

Duizenden duizelige dromen ten spijt
Danst zelfs deze nacht met ons door de tijd
Uitzinnige kalmte wordt langzaam verspreid
In de vliedende schaduw der oneindigheid

Zwalkend en zwierend vind ik mij verdronken
Even voorgoed in jouw ogen verdwaald
Niets kan de glazige gloed nu verstoren
De moed blijkt gezonken tot over mijn oren

Een wazige vraag daalt gestaag op je neer
En vindt een verbluffend perfecte respons
Na zoveel keer draait een moment eens om ons.

Glanzend, fijn, ontluikend zwart
Omhult je tergend mooie lijf
Ruw verstoord en licht verward
Gaap ik je aan met heel mijn hart
Even blijf ik onbewogen
Overweldigd maar vervuld
Uit het tumult des alfabets getogen
Staat mij slechts één woord voor ogen.

Wordt het einde van het begin het begin van het einde
Of was het einde altijd onderweg naar daar waar ik begon?
Volgt op een einde automatisch weer een begin
Of was het juist andersom?
Is tijd mijn grootste vijand, of juist mijn grootste vrind?
Is dit waar het leven ophoudt, of juist waar het begint?
Want ookal sta ik hier als verstijfd
Het moment vervaagt, de herrinnering blijft
En slechte herrinneringen zijn er zo weinig
Het was eindeloos, maar helaas niet oneindig.