Veel rum en weinig fris
En wat voor kleur ‘t ook is
Het sluit zo losjes nauw
Zo verleidelijk groen/blauw
Zo verraderlijk onthullend
Terwijl ik smullend gis
Naar de tinteling, textuur
Naar het vuur achter de blosjes
Van de vrouw die lachend klinkt
Terwijl ze in mijn netvlies zinkt
Mijn gedachten minder puur dan mijn instinct

Ze draait zich soepel om
Haar haren golvend en gedwee
Lange donk’re krullen wijzen lonkend naar benee
Onder het geveinsde mom van kunstliefhebberij
Staar ik langs het lege glas naar haar bilpartij

Ons dichters staat dat vrij, kunnen geen weelde laten schieten
Wij voelen ons gedwongen om het in een vorm te gieten
Ik zou haar kunnen aanschieten, maar wat zou daar van komen?
Nee, veel liever blijf ik hier, op afstand, van haar dromen
Vluchtig vormen losse idiomen een passage
Haar vers schrijft zich vanzelf, dus ik bestel nog maar een glaasje.

Maneschijn en rozengeur klopten krachtig op m’n deur
Toen ik plots werd bevrijd van de dagelijkse sleur
Door een meid die de strijd tegen de logica al streed, en lang en breed vocht, voor datgeen waarnaar ik zocht
Ik was in twee tellen verkocht, maar hey, ik wist dat dat niet mocht
Want het was tegen m’n geloof, maar ik was stekeblind en doof
Ik ruik nog steeds zwoele geur die ik die twaalfde juli opsnoof
En blik terug als een verdwaalde achterhaalde filosoof

Die paar seconden die we samen deelden
Zijn vastgelegd in meer dan duizend beelden
Die nooit vergeelden, maar juist groeiden in de tijd
En mij met vlagen voorzagen van ironie en spijt
Emoties die ik tegen beter weten in bestrijd
Als de herrinnering mijn hersencellen steeds grondiger splijt, En bijt! Als een onverbid’lijk zuur zonder base
Deze liefde is puur, maar is zij ook kamikaze?

In mijn gedachtengang verborgen zie ik jou hier voor mijn neus
De confrontatie baart me zorgen, dus dit lijkt de juiste keus
En ik moet uiten wat ik voel, maar hey, je oogt zo fris en koel
Dat ik je liever niet met zwaarmoedige teksten overspoel.
Het zat te diep om het luchtig en vluchtig te bespreken
Maar nu je hier niet bent.. zou ik je bijna willen smeken
Om je weer te mogen zien, want misschien! dat ik je iets had kunnen zeggen
Maar jouw weelde wist me wederom het zwijgen op te leggen

Klevend aan m’n kussen tussen werklijkheid en waan
Rillend van verlangen bij een veel te volle maan
Uitzonderlijk gelukkig zie ik jou en mij daar staan
Lippen die elkaar kruisen, zachtjes suizen langs de lijnbaan
Lichtbruine ogen, fonkelend tot in m’n ziel
Absolute pracht
In de nacht die langzaam viel
Nooit eerder had een meisje op mij zoveel effect
Eindelijk in evenwicht, en ik verstoorde het direct.

Ergens in mijn maag huist een heldere bol vol rust
Zacht gekust door uwe stem, de zoete klank waarin ik zwem
Terwijl de Egelantier bruist en baadt
In de avondgloed, als een nachtgewaad
De sier die haar verdomd goed staat
Vandaag wordt het weer schitterend laat.

Jij die mij sporadisch omringt
Door mijn leven swingt op onnavolgbare maat
Uitsluitend mooier dan ooit voor me staat
Jij bent mijn muze, mijn muze in ‘t kwadraat

Door jou vallen alle woorden ritmisch op hun plek
Jij bent wat ik schrijf
De poëzie waarop ik drijf
Mijn pen danst
Ten navolging van jouw zwierend lijf
Over het papier dat krult
En smult van elke inktvlek
Waarin jij bent gehuld

Het ongelovig blad dat ik over jou vertel
Het medeplichtig vel waaruit verwondering weerklinkt
Als de letters zich vastzuigen
Dat blad zal ik overtuigen
Tot het in mijn droom verdrinkt

Jij bent het goud dat blinkt daar waar de regenboog begon
Maar toch zeker ook haar kleuren
En de druppel
En de zon.

We liepen door verlaten tuinen
Vol vertakt en magisch groen
Over paden door de jungle
Zelden zo belicht als toen

Hand in hand zag ik ons struinen
Door verdacht tijdloos terrein
De weelde der wildernis nauwelijks een schijn
Van de pracht waarmee ‘k werd overladen

Haar golvende lijnen zo mager verbloemd
Dat het verre van tragisch kon worden genoemd
Dat deze planeet slechts één dame telde
De dame die me vergezelde naar ‘t idyllisch oord
Alwaar elk woord leek te verdwijnen
En geen zonde ons nog speet

Wreed raakte zij de gevoeligste snaren
Zo nu en dan sloeg ze ‘n verborgen akkoord
De geur van de bloesem verstrooid in haar haren
Op de morgen die ons en onze wonden verbond

Hoog stond zij boven Gods luttele werken
En toch moest een vrouw ergens zo zijn bedoeld
Haar schoonheid te buiten aan de vele perken
Haar vuur opgelaaid en nog lang niet bekoeld

Nimmer had ik zoveel moois ondervonden
Vervuld van de passie die op mij werd gericht
Versteld van de elf die ik mezelf had toegedicht
Verguld in een veld met berken bezaaid.

Omdat logica inderdaad vaak werd overschat
Omdat het gerstenat ons niet echt zat maar vrolijk maakte
Omdat geen andere dame me zo goed smaakte
En misschien ook wel een beetje omdat zij de eerste was

Om de sterke zachte armen waarin ik mij liet vallen
Om de liefde die me overspoelde toen ik haar dicht bij me voelde
Om de glanzende kristallen die haar ogen bleken
Stralend op me neerkeken
Toen zij de mijne las

Om de brede witte grijns die ze nooit is verloren
Om de woest golvende krullen die ongeremd ontsporen
Om de sierlijke neus die weer boekdelen spreekt
Trots haar sproetenwolk doorbreekt
Als ik haar hartslag haast kan horen

Over daar waar we staan en ooit eens stonden
Over de vrijgevochten dromen die ons bonden
Over fluisterende bomen en zoete zonden
Over het effect van die luttele seconden

Of het laaiend vuur van toen nog ergens in mij leeft
Of de deerne die ik nu aanschouw op dit uur om me geeft
Of het meisje binnenin de vrouw nog iets in ons herkent
Of de ijle hoop zich staande houdt
Of hard is weggerend.

“Ik laat je los!”, schreeuw ik als een roepende in de woestijn
Geen haar op m’n hoofd die me gelooft, ik voel me klein
in deze bak vol korrels zout, waarin ik langzaamaan verdwijn
De intentie was daar, de leugen oud en zonneklaar

Toch is het niet de blaar die brandt, terwijl mijn overtuiging strandt
maar een schrikbarend sterk verlangen dat zich niet wil laten vangen
door de zeven diepe sloten die ik keer op keer betreed
en weigert warm of koud te worden van dat wat bekoeling heet

En als het me al speet, waar vind ik dan een wijz’re weg?
Elk woord lijkt even vluchtig langs de route die ik afleg
Is de ziel van elke zandloper een tijdloze substantie
of de hiel die kwetsbaar blijft, zichzelf met elke stap herschrijft?

Pas nu de logica verstijft, kan ik mijn werk’lijkheid weer horen,
Als ik alle grenzen loos, zie ik het pad waarvoor die ik koos,
En vind me wederom verloren in de ogen die nog stralen
Jij bent mijn donk’re toren en ditmaal mag ik niet falen.

Jij bent het witte licht dat mij verblindt, mijn ziel verslindt
Blij als een kind sla ik mijn armen om je heen
Samen zijn we alles, samen zijn we één
Geen enkele materie die er nog toe doet
Onze geesten verweven tot een overvloed aan leven
Even lijkt het veel te mooi om waar te zijn:
rozegeur en maneschijn in een oase van extase
In deze turbulente fase vormen wij het puur geluk
Want wat er ook gebeurt, ons universum kan niet stuk
Nooit meer, aangezien oneindigheid ons bindt!
Totdat het ochtendgloren zonder schroom van zich laat horen
En een nieuwe dag begint, als ik mijn droom aan diggelen vind.

Hoeveel sterren zouden mij de weg versperren?

Onder walzende golven van weemoed bedolven
Neurie ik mijn woorden als hongerige wolven
Die zich storten op hun prooi
En jij lacht onwaarschijnlijk mooi
Rustend in mijn armen voordat ik je in het diepe gooi

Duizenden duizelige dromen ten spijt
Danst zelfs deze nacht met ons door de tijd
Uitzinnige kalmte wordt langzaam verspreid
In de vliedende schaduw der oneindigheid

Zwalkend en zwierend vind ik mij verdronken
Even voorgoed in jouw ogen verdwaald
Niets kan de glazige gloed nu verstoren
De moed blijkt gezonken tot over mijn oren

Een wazige vraag daalt gestaag op je neer
En vindt een verbluffend perfecte respons
Na zoveel keer draait een moment eens om ons.

Glanzend, fijn, ontluikend zwart
Omhult je tergend mooie lijf
Ruw verstoord en licht verward
Gaap ik je aan met heel mijn hart
Even blijf ik onbewogen
Overweldigd maar vervuld
Uit het tumult des alfabets getogen
Staat mij slechts één woord voor ogen.

Newer Posts »